Telaş Bandosu

Gazella’da her şey, sanki hiç başlamamış gibi sessizce son buldu. Kendi halinde, ne eksik ne fazla. Yazar, sadece anlatmakla görevliydi; yürüdü, ayaklarında çamur izleri, cebinde ekmek, tuz, peynir ve bir avuç hüsnüyusuf tohumu. Oysa dünya herkese yetebilirdi. Umut taşımak bile yasaktı, silah ise hiç düşünülemezdi. Yine de yürüdü, bağışlanma umuduyla, anlatmak için. Semih Öztürk, karakterlerinin iç dünyasındaki karmaşayı bir orkestraya dönüştürüyor: korkular, tedirginlikler, özlemler ve meraklar, bazen gürültüye, bazen de naif bir ezgiye dönüşüyor. Kimisi yüksek sesle konuşurken, kimisi utangaçlığını saklıyor; yazar ise her birinin sesini duyulur kılmaya çalışıyor. Sonra birden coşkulu alkışlar yükseliyor, bazen de hüzünlü adımlarla sokaklar arşınlanıyor. *Telaş Bandosu*, bu renkli duygu karmaşasını, son bir iki üç dört! diye sayarak yakalıyor.