Tek Yalnız Ben Değilim

Jean-Louis Fournier, *Tek Yalnız Ben Değilim*’de yalnızlığın soğuk nefesini, zamanın acımasız akışını ve terk edilişin sessiz ağırlığını anlatıyor. Artık ne sıcak yaz günlerinde su içip içmediğini soran biri var ne de kapısını çalıp "Nasılsın?" diyecek. Karısı Sylvie yıllar önce gitti, son dostu minik kedi Salomé de onu yalnız bıraktı. Şimdi ev, içinde kaybolduğu koskoca bir boşluk; komşuların kapalı panjurları ise dünyanın geri kalanının da çekip gittiğinin kanıtı. Fournier, hüzünle gülümseten bir dille, yaşlanmanın getirdiği çaresizliği, unutulmuşluğun acısını ve bir çocuğun annesini beklerken hissettiği o saf endişeyi ustaca harmanlıyor. Her satır, yalnızlığın yalnız olmadığını fısıldıyor sanki.