Teizm ve Ateizm & Tanrıtanımazlığın Felsefi Boyutları

İnsanın sığındığı her liman, aslında birer tuzaktır. Sevgi, inanç, ideoloji, aile... Hepsi birer kapan gibi açılır önümüzde; güven veren kollarıyla sararken boğar bizi. Sevgilinin ilgisizliği karşısında kendimizi avutur, duaların şifaya dönüşeceğine inanır, ideolojilerin kusurlarını görmezden geliriz. Oysa bu sığınaklar, farkında olmadan bizi küçültür. Aşk, bazen kendimizi gömmek için kazdığımız mezar olur; sevdiğimizle birlikte yok olur gideriz. Ebeveynler, çocuklarını kendi eksikliklerini tamamlamak için kullanır; onları kendi suretlerinde şekillendirirken ruhlarını budar. Erkek, annesine sığındıkça Oidipus’un gölgesinde kaybolur; sevgilisinde aradığını bulamaz, öfkesini ondan çıkarır. Sığındığımız her şey, içimizdeki acziyeti besler. Eksikliklerimizle yüzleşmek yerine başkalarının varlığına düşman oluruz. Ne kadar çok sığınırsak, o kadar çok kaybederiz. Kendimizi kandırmanın bedeli, her seferinde daha derin bir yıkım olur.