Tefsirde Haşiye Geleneği ve Şeyhzade'nin Envarü't-Tenzil Haşiyesi

Kur’an tefsirlerinin derinliklerine inen bu çalışma, klasik dönemde yazılan şerh ve haşiyelerin tefsir geleneğindeki yerini mercek altına alıyor. Özellikle anlamı belirsiz ayetlerin açıklığa kavuşturulması, eksikliklerin giderilmesi ve hataların düzeltilmesi gibi işlevleriyle öne çıkan haşiyeler, tefsir literatürünün vazgeçilmez unsurlarından biri olarak karşımıza çıkıyor. Kitap, bu tür eserlerin tarihsel gelişimini, yazılış amaçlarını, üslup özelliklerini ve kapsamlarını sistemli bir şekilde ele alırken, alanında kaleme alınmış önemli çalışmaların da geniş bir dökümünü sunuyor. Eserin odak noktalarından biri, Osmanlı dönemi âlimlerinden Şeyhzade Muhyiddin Kocevi’nin *Envarü’t-Tenzil* üzerine yazdığı haşiyedir. Yazar, bu metni hem haşiye yazım teknikleri hem de tefsir içeriği açısından detaylı bir incelemeye tabi tutarak, bir haşiyenin nasıl ortaya çıktığını, hangi ihtiyaçlardan beslendiğini ve Kur’an’ın.