Taşlara Yazılan Öyküler

Soğuk bir sonbahar akşamı, pencerenin önünde oturmuş dışarıyı izlerken karşı apartmanın çatısında duran bir güvercin gözüme takıldı. Diğerleri kanat çırpıp uçuşurken, o tek başına, sessizce duruyordu. Ne bir sesi vardı ne de hareketi. İçimde garip bir burukluk hissettim; acaba hasta mıydı, yoksa yaşlılıktan mı böyle yalnız kalmıştı? Elimden bir şey gelse hemen yardım ederdim, ama nasıl? Aklıma hemen arka sokaktaki komşunun kuş meraklısı oğlu geldi. Onu çağırdım, durumu anlattım. Çocuk kuşu görür görmez tanıdı: "Bu evcil, abicim. Kayıp olmalı, onun için böyle üzgün." O an anladım ki, şefkat her zaman ellerimizin erişemeyeceği yerlere bile ulaşabiliyor.