Tasavvufi Hikmetler

İbn Ataullah el-İskenderi’nin bu eseri, gönül yolculuğunun inceliklerini sade ama derin bir dille anlatıyor. Kendini aramanın ötesinde, kendinden vazgeçmenin erdemini hatırlatıyor: Gerçek yücelik, şöhretin peşinde koşmakta değil, bilinmezliğin kucağında kaybolabilmekte gizli. Ayna nasıl tozlardan arınırsa, ruh da dünyevi izlerden sıyrılmadıkça parlamaz. Her nefesin kaderle kucaklaştığını fark etmek, eşyanın peşinde savrulmaktan kurtarır insanı. Kendi hayatına dışarıdan bakabilen, dönüp duran bir değirmen taşına benzeyen ahmaklığını görür. Tevbe sularıyla arınmadan huzura adım atılamayacağını, varlığın ancak yokluk toprağına gömülünce filizleneceğini söylüyor bu satırlar. Hüzün veren bir aydınlanma vaat ediyor.