Taş Kentin Kroniği

Zaman akar, kuşaklar birbirini kovalar; kimi doğar, kimi göçer. Ama o, hep aynı yerinde durur: taş kent. Savaşların izleri yüzüne kazınsa da, yıkılmaz. Osmanlı’nın gölgesi çekilir, Arnavutluk’un bağımsızlığı doğar; ardından İtalyan çizmeleri, Alman tankları, bilinmez hangi bayraklar altında yürüyen askerler... Hepsi gelir, hepsi gider. Kent, sessizce seyreder her şeyi. Bombalar yağarken aşklar filizlenir sokaklarında, düğünler kurulur, çocuklar büyür. Dışarıda dünya altüst olurken, taşların arasında hayat kendi ritmini sürdürür. Her şey değişir, her şey geçer; geriye yalnızca bu sessiz tanık ve onun belleğinde sakladıkları kalır. İsmail Kadare, *Taş Kentin Kroniği*’nde bir çocuğun gözünden geçen yüzyılı anlatıyor. Savaşın, değişimin, insanlığın izlerini taşların dilinden aktarırken, tarihin acımasız akışına inat, umudun ve direncin küçük hikâyelerini de unutturmuyor.