Tarçın Kokulu Şiirler

Deniz kıyısında, martıların hüzünlü çığlıklarıyla karışan bir iç ses... Aşkın yaralı izleri, kırık dökük anılarla dolu bir yürek. Gece yarısı fısıltıları, yorgun yıldızların altında eriyen umutlar. Sessizliğin içinde kaybolan sözcükler, dudaklardan dökülmeden önce dağılıp giden cümleler. Yitik sevdaların gölgesinde yürüyen bir adam; nefesi kesilirken, hayalleri de solup gidiyor. Yüreğinde aşkın ağırlığıyla sendeleyen, parçalanmış duyguların son deminde bekleyen... "Yetiş" diye fısıldayan, ama sesi rüzgâra karışıp kaybolan. Tarçın kokulu dizeler, acının ve özlemin ince çizgisinde geziniyor; bazen bir nefes kadar yakın, bazen uçurum kadar uzak.