Tanrı Kent

İstanbul, zamanın katmanlarında kaybolmuş bir labirenti andırıyor: her köşesi farklı bir hikâye fısıldıyor, her yüzü geçmişin izlerini taşıyor. Jale Sancak, *Tanrı Kent*’te bu devasa şehrin gürültüsüne, yalnızlığına ve çelişkilerine mikrofon tutuyor. Yokuşları tırmanan ayak sesleri, balıkçı teknelerinin iniltisi, arka sokaklarda yankılanan politik sloganlar... Hepsi, birbirine değip geçen ama asla kesişmeyen hayatların sesleri. Byzantion’dan Kostantinopolis’e, oradan İstanbul’a uzanan isimler bile bu kalabalığın bir parçası sanki; her biri, şehrin ruhuna kazınmış bir yara izi gibi. Hasköy’ün kömür kokulu sokakları, artık eski şiirlerin satırlarında soluk alıyor. Betonun gölgesinde kaybolan bahçeler, suskun dalgaların kıyıya vurduğu anılar misali. Dağıttıkları bildirilerle umut arayan çocuklar, inmeli bir meyhanecinin peşinde sürüklenen hüzün... Sancak, bu kentin her taşına sinmiş melankoliyi, öfkeyi ve.