Tahammül Tasarımları

İnsanı insan yapanın ne olduğunu sorar bu kitap. Hem her şeyden uzak, tek başına bir varlık olmak hem de içinde bütün dünyayı taşıyan bir toz zerresi gibi hissetmek... Bu ikiliğin adıdır "insandan olma insan". Yazar, önündekini ve ardındakini unutmadan "olma" halini kavramanın imkansızlığını hatırlatır adeta. Uyanmak bir kurtuluş değildir burada; her sabah yeniden uyanmak, yeniden başlamak gerekir. İnsanın değişmeyen gerçeği, bu sonsuz tahammüldür işte. Sıcakta terleyecek, soğukta üşüyecek, ama baharın umudunu taşımayacaktır. Yalnızlığı gönüllü kabul edip, tahammülün karanlık gecesine adım atacaktır. O gece yıldızsız, aysız, kimsenin aydınlatamayacağı kadar derindir. Kendi gündüzleri, mevsimleri olsa da, ölümden başka ışığı yoktur. Bu karanlık, dünyanın karanlığından farklıdır; kimse ona ışık tutamaz. İnsandan olma insanın yalnızlığı, mutlak hakikate dönüşür burada – akıl sahibi bir başın sessiz çığlığı.