Şuursuz

Görünen yüzümle herkesin istediği gibi davranırım: neşeliysem güler, hüzünlüyümse sessizleşirim. Ama asıl ben, aynanın arkasında kalan karanlıkta gizlidir. Dışarıya yansıttıklarım bir maske, içimdeki fırtınaları ise yalnızca ben duyarım. "Bu adamın ne yapacağı belli olmaz," derler arkamdan. Haklılar. Artık sol tarafımı kaybettim; geriye kalan, vedaların acısıyla sersemlemiş bir gölge. Kitapların kalın ciltlerini seçerim, çünkü hiçbir şeyin sonsuza dek sürmediğini kendime hatırlatmak isterim. Sayfalar bitip giderken, parmak izlerim orada kalır. Belki de bu izler, ben gittikten sonra başkalarına dokunur; fark edilmeden dizlerde uykuya dalar, unutulmuş hikâyelerin arasında kaybolur. Aslında deli değilim. Sadece, kimsenin görmediği yanımı yazmaya çalışıyorum.