Sürgün Yalnızlık

Uzak diyarlardan yükselen sessiz çığlıklar, unutulmuş gözyaşları ve susturulmuş öfkeler... Bu roman, adeta bir yankı gibi çınlayan hüznün izini sürüyor. Filistin’in taş atan çocuklarının öfkesi, Bosna’nın ıssız sokaklarında dökülen gözyaşları, birer sözcük olmaktan çıkıp sayfalar arasında can buluyor. Söylenmemiş şarkıların bestesi, duyulmamış fısıltıların izi, yalnızlığın en derin koylarında kaybolan umutların peşine düşüyor. Her satır, bir sürgünün yalnızlığına açılan kapı gibi; sessizliği anlatan, acıyı fısıldayan, ama asla pes etmeyen bir anlatı. Kısa ama derin, sade ama etkileyici bir yolculuk sunuyor bu kitap – kaybolanların, unutulanların ve yeniden hatırlanmayı bekleyenlerin hikâyesi.