Süreyya

Süreyya, kendi hikâyesini anlatırken aslında sessiz bırakılmış tüm kadınların sesini duyuruyor. Hayatını, ansızın gelen bir hastalık gibi üstünden atmaya çalıştığı bir varoluş mücadelesine benzetiyor; ne var ki bu savaş, yalnızca bedenle değil, toplumun dayattığı kalıplarla da veriliyor. Ön bahçede oynanan kabul görmüş rollerin ardında, kadınlığın karanlık köşelerinde saklı kalan düşünceler, isyanlar ve dirençler yatıyor. Süreyya, cinsiyetin sınırlarını reddeden, ruhu özgür, bedeni kadın bir birey olarak kendi gökyüzünü aydınlatmak için yıldızlarını tek tek göğe yerleştiriyor. Nil Sakman, bu romanında feminist yazının derinliklerine dalarken, tek bir benliğin içindeki çoğul sesleri ustalıkla işliyor. Süreyya’nın öyküsü, yalnızca bireysel bir başkaldırı değil, aynı zamanda toplumsal bir sorgulama. Kendi olabilmek için verilen bu zorlu yolculuk, belki de kulak vermemiz gereken en önemli çağrıdır. İçimizdeki.