Sürçüyor Zaman

Zamanın ağırlığı omuzlarında, her adımda biraz daha çöküyor. Sayfaların köşelerine sinen yaşlılık, yazılan her dizeyle birlikte derinleşiyor sanki. Şiirler, duvarlara yaslanmış yürüyüşler gibi, tanıdık ama bir o kadar da uzak. Tanrıyla arasına mesafe koymuş, öyle büyükmüş ki artık varlığına bile gerek duymuyor. Küçük şeylerin peşinde, kaybolan anların ardında dolaşırken, aslında ne kadar yalnız olduğunu fark ediyor. Her satır, bir iç hesaplaşma; her kelime, geçip gidenin izini sürme çabası. Kırılgan bir anlatı, sessiz bir çığlık gibi akıyor sayfalardan.