Süleyman’ın Kitabı

Gece yarısı, uzaklardan gelen bir hıçkırık gibi yankılanır zaman. Karanlık, çocuk kahkahalarının dokunduğu sabahlara sığınırken, saçların arasında kaybolan anılar seni geçmişin labirentlerine çeker. Kanın, yeşeren otları suladığı bu topraklarda baharlar tükenir birden. Hayat dediğimiz, açlıkla yoğrulmuş bir yalanı sevmeyi öğretir bize; dallara tutunup düşerken ağaçlar gibi, ölüm bazen Almanca bir şarkı gibi gelir, nefesler tercümesiz kesilir. Bir fotoğraf karesi, sonsuzluğun rehinesidir artık. Kendinden geçmek, bir sanattır burada. Türk şiirinin alacakaranlığında, modern dizelerin arasında kaybolan bir akşam vakti, mütevazı bir an olarak kalır. Oysa büyük şiirin sonsuzluğunda, yalnız sana fısıldanan o an, görünmeyen bir el tarafından paramparça edilmiştir.