Sükut İşçisi

Atölyenin sessizliği, adeta elle tutulacak kadar yoğundu. Duvarlara sinmiş suskunluk, unutulmuş hayallerin izlerini taşıyordu sanki. Adam, bu derin sessizliğin içinde seccadesini serer, dualarını fısıldardı. Zaman durur, gece kendi soluğunu tutar, yıldızlar bile konuşmazdı o anlarda. Sonra bir tıkırtı duyulurdu arka kapıdan. Ön kapı, sözlerin kapısıyken; arka kapı, sessizliğin gizemli eşiğiydi. Her gelen, suskunluğun diliyle anlaşırdı burada. Sessizlik, bazen en gürültülü itiraftan daha derin bir anlam taşıyordu.