Şubat Ayazı

İçimde fırtınalar koparken kendimi bir boşlukta buldum; ne tam burada, ne de orada. Sanki iki dünya arasında sıkışıp kalmıştım. Gündüzler umut vaat eder gibi görünse de, gecenin sessizliği daha bir rahatlatıyordu beni. Yüreğimin derinliklerinde bir sızı, durmaksızın zonkluyordu. Hayatın acımasız akışı içinde kaybolmuş, zamanın ve mekanın sınırlarını aşan karanlık koridorlarda sürükleniyordum. Etrafımda tanıdık yüzler, yabancı bakışlar; kimi önümde, kimi arkamda, kimi ise sadece kenarda durup izliyordu. Umutla korku arasında gidip gelirken, en çok da kaybolup gitmekten, benzemekten çekiniyordum. İnsan olmanın getirdiği sorumlulukla, duyarsız kalamadığım gerçeklerin peşindeydim. Gizemli bir yolculukta, çağların ötesinde insanlığımı yeniden keşfetmeye çalışıyordum.