Su Rengi

Eskişehir’in İpek Sokağı’nda, mevsimler geçse de acısı tazeliğini koruyan bir anne var. Dalından kopmuş yapraklar gibi savrulurken, artık rüzgâr değil, bir iç çekiş bile onu sarsmaya yetiyor. Toprağa verdiği evladının ardından, gönlünde yeşermesi gereken umutlar solup gitti. İzmir’e uzanan yolculuğunda tek bir yaprağı kalmış dalında: kendi canı. Kavrulsa, yanıp kül olsa bile yaşamak zorunda. Geçmişin gölgesinde, hep arkasına bakarak ilerliyor. Bir zamanlar ruhunu süsleyen gökkuşağı artık yok; Dilara’sı, tüm renklerini alıp götürmüş. Evlat acısıyla kavrulan bir yürek, üç nefeslik ömründe sabra, şükre ve duaya tutunuyor. Her şeye rağmen ayakta kalmanın adı.