Strana Sibehe

Sabahın üç kapısı varmış, derdi şair: biri korku, biri toprak, biri de umut. Hangi yoldan geçersen geç, ellerin hep bir şeylere uzanır; bazen tutunmak için, bazen de bırakmak. Peki ya korku nedir? Bir gölge mi, yoksa ayaklarının altındaki çukur mu? Sennur Sezer’in dizeleri, bu sorunun yanıtını ararken sessizce akıyor. Her satır, bir nefes gibi inip kalkıyor; bazen daralıyor, bazen genişliyor. Toprağa düşen tohumun sabrını, umudun inatçı direncini, korkunun gölgesinde bile titreşen yaşamı anlatıyor. Kısa ama derin, sade ama çarpıcı bir yolculuk sunuyor bu kitap. Sayfalarını çevirdikçe, kendi ellerinizin de bir şeyleri kavramaya çalıştığını fark ediyorsunuz. Belki de asıl hikâye, o ellerin arasında saklı.