Sözün İzinde

Gece kararını verdi: Bu topraklardan ayrılacak. Artık ne yasaklar, ne tutanaklar, ne de peşindeki gözler onu durdurabilirdi. Kalemlerin arkasında yazılanlara boyun eğmek yoktu; acıya teslim olmamış, onu göğüslemişti. Son anıyı da ateşe vermiş, geçmişin yükünü sırtından atmıştı. Zaman, unutmak için en iyi ilaçtı belki. Bir sabah uyanırsın, bahar gelmiş olur; yeni bir umut, yeni bir başlangıç. Ama bazen, özgürlüğün bedeli ağırdır. Tayyib Atmaca gibi, kanatlarını açmak için önce zincirlerini kırmak gerekir. Karanlıkta kaybolanlar, sonunda kendi ışıklarını bulur mu? Bu yolculukta yalnız olanlar, belki de en cesur olanlardır.