Sözleşme

Öykü, içindeki sesi dinleyerek son bir kez cesaret topladı ve fısıldar gibi konuştu: "Seni sevemem." Bu cümle, Levent’in yüzünde beliren hayal kırıklığıyla birlikte havada asılı kaldı. Oysa bu karar, ikisi için de en doğrusuydu. Küçük bir oyun gibi başlayan yakınlık, derin yaralar açmadan sona ermeliydi. Levent’in iyiliği uğruna, aralarına mesafe koymak zorundaydı. Elleri titrerken, boğazına takılan düğümü yutmaya çalıştı. Dudakları kurumuş, gözleri nemlenmişti. Levent’in sözleri, içindeki yangını körüklerken, kendini eriyip giden bir mum gibi hissetti. Bu sözleşme, kalplerindeki ateşi söndürmeden önce bitmeliydi.