Sözcüklere Tutunmak

Sözcükler bazen bir can simidi, bazen de ayaklarımıza dolanan bir zincir oluverir. Asım Öztürk’ün romanı, bu ikircikli yolculuğa çıkarken, anlamın sadece harflerden ibaret olmadığını hatırlatıyor. Şiirin dingin sularında ilerlerken, tökezlemenin, kaymanın ve umursamazlığın da hayatın bir parçası olduğunu fark ediyoruz. Kimsenin zorlamadığı, kimsenin yönlendirmediği bir alanda, kaybolmak üzere olan sesimizi duyurmaya çalışıyoruz. Zamanın derinliklerinde saklı anlar, yaşanmışlıklarla dolu kavrayışlar var; onları ancak kendi dilimizle, kendi sözcüklerimizle ifade edebiliriz. İçimizdeki sancı, acıyla tat arasında gidip gelirken, bir yandan da damıtılmayı bekleyen o yoğun, saydam duygu birikiyor. Dilin izin verdiği ölçüde bu yükten kurtulabilir ya da birikenin kabuğunu soyarak yeni bir biçim almasını sağlayabiliriz. Sağılmayanın acısıyla yüzleşirken, şiirin sunduğu yoldan geçmekten başka çaremiz kalmıyor..