Soytarı Gülmez Sırıtır

İnsan, varoluşunun geçiciliğini kavradıkça kendini bir denklemle sabitlemeye çalışır; her değişkeni kendi eksenine göre yerleştirir, adeta kendi zihninde bir satranç ustası gibi kendiyle oynar ve hep kendi lehine sonuçlandırır. Başkalarının acılarına gülerken aslında kendi içindeki kırılganlığı gizler. Gülmek ve ağlamak, görünürde zıt duygular gibi dursa da aynı döngünün iki farklı yüzüdür. Ölüm anında, sanal gerçeklik ile hakikat birleştiğinde bu çelişki doruğa ulaşır. Diğer uçta ise gülmenin yerini sessiz bir kaygı alır: "Bu sefer de atlattım" rahatlığının ardında "Ya bana da olursa?" korkusu gizlidir. Başkasının düşüşü önce komik gelir, ta ki aynı düşüşün kendi kapısında belirme ihtimali zihni kemirene dek. İnsan, kendi oyununda hem oyuncu hem de seyirci olur; gülüşü zamanla hüzne dönüşür, çünkü farkına varır ki her kahkaha, aslında içten içe akan bir gözyaşının yankısıdır.