Söyleyemediklerim

Zamanın acımasız akışı içinde her şey bir gün ardında sessiz bir veda bırakıp gidiyor. Yeni bir yaşamın başlangıcı, bazen bir annenin kaybıyla örtüşüyor sanki. Yaş aldıkça, geçmişimizdeki her an, her yaş, birer birer uzaklaşıyor bizden. Günler, aylar, yıllar peş peşe koşuyor; ne var ki bu kovalamaca sonsuza dek sürmüyor. "Söz uçar, yazı kalır" deseler de, yazılanların da bir ömrü var. Her şey, eninde sonunda zamanın önünde eğiliyor. Belki de bu yüzden acele etmek gerekiyor; onlar unutulmadan önce, ben unutmak istediklerimi kâğıda döküyorum. Susarsam deli, konuşursam çılgın diyorlar. Öyle bir anlatmalı ki, taş duvarlar bile yıkılsın, o kasvetli yüzler dağılsın. Gizli gizli izlemek istiyorum eserimi, toz bulutları kaplasın içimi karartan o yakıcı güneşi. Oysa güneş her akşam geceye sığınıp, her sabah yeniden doğarak arınıyor. Herkes masum, bir ben suçlu muyum? Ne yapayım, bedenim tam da ruhum yarım..