Sonrası Yok

O an her şey dondu. Sanki dünya, nefesini tutmuş, kulaklarını dikmişti; ama artık hiçbir şey duyulmuyordu. Sokaklar boşaldı, çocukların kahkahaları sustu, akşam ezanları bile daha alçak sesle okunur oldu. Hanife teyze, bahçesine kaçan topu almak için eğilmedi artık. Dedemin sabah namazı, karanlıkta yalnız kaldı. Üzerimize çöken, sis değil, ince bir keder tozuydu; her nefes, boğazda bir yanma bırakıyordu. Gitti işte. Boğazım düğümlendi, gözlerim dolmadı, dudaklarımdan adı dökülmedi. Kalbim, normal ritmini unutmuş gibiydi. Bir rüzgâr esti, ağaçlar sarsıldı; yapraklar, düşmekten korkmuş gibi titredi. Zaman durdu. O an, hepimiz –ben, çocuklar, bütün dünya– o leblebi tozu kadar hafif, o kadar geçiciydik.