Sondan Sonra

Yağmurun ilk damlası toprağa değdiğinde, deniz bir daha eskisi gibi olmadı. Sessiz sular, ansızın kabaran dalgalarla çalkalandı; aşkın izleri, derinlerdeki hareketsizliği bozdu. Kayaların arasında beliren kızıl bir gül, solgun dünyaya can suyu gibi düştü. Ölümün eşiğindeki toprak, bu gizemli dokunuşla yeniden canlandı. İnsanı yürüten, nefes aldıran, var eden o büyüydü işte: aşkın ta kendisi. Her şeyin son bulduğu yerde, yeniden başlangıçlar yeşerdi.