Son Yaz Akşamı

O yaz, sanki zaman durmuş gibi hızla akıp gitti. Güneş batarken sokaklar hanımeli kokusuyla dolardı. Her akşamüstü, Nergislibahçe Sokağı’ndaki apartmanından ayrılırken, o beni ana caddeye kadar uğurlardı. Eylülün ilk günlerinde, ansızın esen rüzgâr, konak bahçesindeki yaprakları savurmuştu. Birdenbire başlayan sonbahar, yazın son nefesini de alıp götürmüştü sanki. Koluma girip, "Yaz bitiyor Kenan," diye fısıldadı. "Her şey bitiyor. Bu yaz, insan olmanın sınavıydı. Başarabildik mi?" Kırk yılı aşkın bir süredir bu sorunun peşinden koşan az yazar vardır. Selim İleri, *Son Yaz Akşamı*’nda, insanın karmaşık dünyasını ustaca kurgulayarak bizi o sorunun derinliklerine çekiyor. Hüzünlü bir yolculukta, o umarsız soruyu yeniden hatırlatıyor: İnsan olabildik mi gerçekten?