Son

Cenk’in gözlerine bakarak sordu: "Ayçiçeklerini bilir misin?" Ardından anlatmaya koyuldu. Ayçiçekleri, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yüzlerini doğuya çevirir, güneşin her hareketine uyum sağlar. Ağır başlarını taşımaktan boyunları ağrısa da vazgeçmezler, gün batımına kadar peşinden giderler. Karanlık çökse bile umutlarını yitirmezler; ertesi gün güneşin yeniden doğacağını bilir, gece boyunca beklerler. "Ben de yıllardır sizi, tıpkı o ayçiçekleri gibi izledim," diye fısıldadı. Güneşin peşinden koşan, karanlıkta bile umudunu kaybetmeyen o çiçekler gibi...