Son Cüret

Pembe badanalı Şişli evinin perdeleri sımsıkı örtülüydü. Gaz lambasının titrek ışığında, haritanın üzerine eğilmiş altı gölge, sessizce bekliyordu. Hepsi de aynı kaderin kurbanlarıydı; Çanakkale’nin çamurunda, Yemen’in kumlarında, Balkanlar’ın soğuğunda kanlarını dökmüş, yorgunluk nedir bilmemişlerdi. Şimdi ise daracık bir odada, son bir umut için nefeslerini tutmuşlardı. Haritadan başını kaldıran adam, arkadaşlarının gözlerindeki endişeyi gördü. Sözler tükenmiş, zaman daralmıştı. Gözlerindeki o hüzünlü parıltı, her şeyi anlatmaya yetiyordu. "Artık duramayız," dedi boğuk bir sesle. "Bizi yok etmek istiyorlar. Ama son bir hamleyle Anadolu’ya adım atacağız. Ya hep beraber, ya hiçbirimiz.