Son Cihangir Enver Paşa

Ağustos 1922, Türkistan’ın Balcevan kasabasına bağlı Çegen köyü. Kurban Bayramı’nın ilk günü, güneş tam tepede kavururken, yirmi beş Türk kurmay subayı, Enver Paşa’nın önderliğinde Çegen Tepesi’ne kurulmuş mitralyözlerin üzerine atılır. O an, zamanın durduğu, tarihin sessizce tanıklık ettiği bir kahramanlık destanıdır. Paşa’nın altında koşturan süt beyaz at Derviş, sanki son görevini biliyormuşçasına, köpüren ağzını gökyüzüne çevirip düşmana meydan okur. Kızaran gözleriyle ölüm saçan makineli tüfeklere doğru son bir hamle yapar. Bu roman, gerçek olaylara ve tarihi kişiliklere dayanıyor; hayal ürünü değil, bir vefa borcunun yazıya dökülmüş hali. Son cihangirin "Şehitlikten büyük rütbe mi var?" sözleriyle taçlanan o an, Türk subaylarının fedakârlığını unutulmaz kılıyor. Mehmet Alperen, bu büyük şehitlere ve onlarla birlikte toprağa düşen yirmi beş kahramana rahmet diliyor. Tarihin tozlu sayfalarında.