Son Cevizlik

Denizin kıyısına tutunmuş evler, sanki bir nefes alıp veriyor rüzgârla birlikte. Üçü bir yanda, dördü öteki uçta; hepsi de balıkçıların gölgesinde, ağların gergin bekleyişinde. Kadınlar kapı önlerinde, erkekler denizde – birbirlerini kollayan, birbirlerini bekleyen. Ama bu gece deniz farklı. Öfkesi dalgalara dönüşmüş, taş duvarları dövüyor durmadan. Güneş batarken yüzü karardı sanki, hırçınlaştı suları. Hangi eller örmüş bu evleri, hangi sevdalar yosun kokusuyla harmanlanmış bilen yok. Şimdi bacalardan süzülen dumanlar, ocakta pişen balığın kokusunu taşıyor rüzgâra. İçeride, soğuktan kaçanlar perdeleri çekiyor; dışarıda ise dalgalar, anlatılmamış hikâyeler gibi çarpıyor kıyıya. Fatma Nuran Avcı, *Son Cevizlik* ile Yaşar Kemal Öykü Yarışması’nda birinci olan kalemini konuşturuyor bu kez de. İki kıyı arasında savrulan, zamanın dar geçitlerinden süzülen, yüklerini sırtlarında taşıyan insanların izini.