Solya'dan Filistin'e

Gece yarısının sessizliğinde, evin sıcaklığına adım attığında herkes derin uykudaydı. Önce çocuklarının odasına uğradı; küçük bedenleri huzur içinde soluk alıp veriyordu. Kendi odasına geçerken gaz lambalarını tek tek kapattı. Sihem, yatakta gözlerini açmış, onu bekliyordu. "Geldin mi?" diye fısıldadı. Hüseyin başını salladı. "Çocuklar seni görünce ağladılar," diye ekledi Sihem. Hüseyin bir süre sustu, yatağın kenarına ilişip çenesini avucuna aldı. Sonra alçak sesle, çocukları uyandırmamaya çalışarak konuştu: "Sihem, Kıbrıs’ta bir kızla tanıştım. Ailesi razı oldu, nikah kıydık. Şimdi onu buraya getirdim, annemlerde kalıyor." Sihem başını öne eğdi, sözlerini soğukkanlılıkla dinledi. Hüseyin, onun bu sakinliğinden cesaret alarak devam etti: "Süt kardeşi olduğumuzu öğrenmek beni de sarstı. Senin gibi ben de düşündüm; artık kardeş gibi yaşamalıyız. Boşanmak zorundayız." Sesi titriyordu. "İstersen burada kal,.