Sokanın Ninnisi

Kaldırımların soğuğu, yıpranmış bir kazağın altında daha da keskin hissedilir. Betonun sertliği, yatağın yerini tutmaz; yalnızlığın ağırlığı omuzlara çökerken, annesizliğin boşluğu koynunu doldurur. Üşüyen eller, ne kadar ovuşturulsa da ısınmaz; yalnızlık, tenine işlemiştir bir kere. Gözleri kapanmak bilmez, kirpiklerinin ağırlığına rağmen uykusuzdur. Sokaklar, kendi ninnisini fısıldar durur ama o, melek yüzlü bir hayalin peşinde, buruk bir gülümsemeyle avunur yalnızca. Gece lacivert bir örtü gibi şehri sarar, ışıklar yavaşça sönerken gölgeler bile sessizliğe çekilir. Yüzünde, kırık düşlerin solgun izleri belirir; hüznü yorgun, çığlığı suskundur. Acı, gecenin kumaşına işlenir usulca. Ne göz kapaklarının ağırlığı ne de sokağın ninnisi, onu uykuya çağırabilir artık.