Sokaktan Kuyudan Şarkıdan

Annesinin her sabah bahçeye çizdiği kapı, zamanla silikleşse de umudun izini taşıyordu. Savaşın gölgesinde büyüyen bir çocuk, yıpranmış şarkıların ve sokakta yankılanan sözlerin arasında kaybolurken, kuyunun dibinden yükselen sesler ona başka bir dünyanın kapısını aralıyordu. Her şey donmuş gibiydi; ama anneler, bahçelere çizdikleri kapılarla sessizliği delmeye çalışıyordu. Durağanlığın içinde bile titreşen bir yaşam vardı – yorgun ama vazgeçmeyen.