Sokakta Tek Başına

Deren, karanlığın içinde nefes nefese ilerlerken her gölge bir tehdit gibiydi. Koşarken attığı her adım, peşindeki bilinmeyenden kaçmak için yetmezmiş gibi geliyordu. Yorulunca durdu, etrafı dinledi; sessizlik bile onu ürkütüyordu. Soğuk duvarın dibine çöktü, titreyen elleriyle kabasının yakasını sıkıca kavradı. Terlemişti, ama rüzgârın keskin soğuğu tenine işliyordu. "Neden hep ben?" diye geçirdi içinden. Sokaklarda tek başına kalan bir çocuk, hangi kapıyı çalabilirdi ki? Açlık ve yalnızlık, onu sarmıştı artık. Gözlerinden süzülen yaşlar, soğukta donmadan önce yanaklarını ıslattı. Bir yerden başlamalıydı, ama nereden?