Soğuk Rüya

İmdat Avşar’ın kaleminde nesneler canlanır, insanlar ise gizemli birer eşyaya dönüşür. Onun dünyasında varlıklar, kendi sessiz dilleriyle konuşur; yazar da bu dili duyabilen nadir ruhlardan biridir. Öykülerinde sözcükler bir nehir gibi akarken, altında gizli bir ırmak daha vardır: görünenin ardındaki anlamın, duyulmayanın sesinin izini süren bir akış. Avşar, bu iki dilin arasında köprü kurar; insanın açık anlatımını nesnelere, nesnelerin gizli fısıldayışını da insanlara taşır. Büyük edebiyatın sırrı da burada yatar: iki dünyanın dilini aynı anda duymak ve onları bir arada var edebilmek. Onun yazdıklarında kelimeler, sadece anlatmaz; aynı zamanda sakladıklarını da fısıldar.