Söğe

İbrahim Tığ’ın kaleminden çıkan *Söğe*, şiirin sınırlarını zorlayan, ama aslında öykünün derin sularında yüzen bir kitap. Şair kimliğiyle tanıdığımız Tığ, bu kez sözcükleri öyle bir dokumuş ki, her satırda hem şiirin nağmesi hem de öykünün ritmi hissediliyor. Devrek’in o kendine has ağzıyla yoğrulmuş dil, karakterleri canlı kılıyor; Mös Mös Ercep gibi figürler, sanki perde önünde dans ediyor. Daha önce şiirleriyle gönlümüzü çalan Tığ, öyküde de aynı ustalığı gösteriyor. Hüzün, aşk, kasaba hayatı… Her bir öykü, sanki birer şiir gibi akıp gidiyor. Şairlerin düzyazıya cesaret etmesini pek önermesek de, Tığ bu cesareti gösterdiğinde ortaya çıkan lezzet, Dağlarca’nın ya da İlhan Berk’in öykülerini okurken duyulan o şaşkınlığı hatırlatıyor. *Söğe*, evlerin girişinde, sofralarda, her kandilin altında parlasın istediğiniz türden bir kitap.