Siyah Koku

Geleceğin dünyası, çürümenin sınırlarını zorluyor. Suyun sesi artık hüzünlü bir fısıltıya dönüşmüş, sokaklar öfkenin susturulduğu, duyguların ilaçlarla bastırıldığı birer hapishaneye çevrilmiş. Ayrımcılık sıradanlaşmış, acımasızlık bir yaşam biçimi olmuş; kültürün kökleri kurumuş, dilin sesi solmuş. İnsan bedeni bile devlet eliyle küresel bir meta haline getirilmiş. Bu karanlık tablonun içinde, yalnızca bir aşk parıldıyor; umutsuzluğun gölgesinde bile var olabilen, dirençli bir ışık. Gülayşe Koçak, *Siyah Koku*’da insanoğlunun kendi elleriyle yarattığı yıkıma ayna tutuyor. "Daha beter olamaz" diyenlerin karşısına, olabilecek en korkunç senaryoyu çıkarıyor: Bugünün acı gerçeklerinin üzerine kurulu, ürpertici bir distopya. Bakanın gururla haykırdığı sözler, gözlerin birer ticari malzeme olarak pazarlanmasını kutluyor: "Dünya gözlerimizden korksun!" Peki ya geriye kalanlar? İnsanlık, kendi karanlığında.