Siyah Beyaz Kayıp Kalpler

Gölgeler ve ışık, artık eskisi gibi durmuyordu karşımda. Her şeyin bir sonu olmalıydı belki, ama bu sonlar hiç beklediğim gibi gelmiyordu. Sevgi, zafer, hatta ölüm bile iç içe geçmiş bir mayın tarlasında yürümek gibiydi; adım attıkça patlayan, her anı bir felakete dönüştüren bir labirent. Kendimi bir boşluğa düşmüş gibi hissediyordum; ne yukarı, ne aşağı, sadece sonsuz bir düşüş. Kalbim, vahşi bir hayvanın avını parçalarken duyduğu o acımasız açlıkla atıyor, ama av ben oluyordum her seferinde. Sevmek, bu hikâyede bir ölüm kalım meselesine dönüşmüştü. Siyah ve beyaz, gerçekten de bir araya gelebilir miydi? Ya onu bütün kalbinle seviyorsan? Bilinmeyenler, krallıklar gibi saklıydı; kimsenin bilmediği, ama herkesin içinde taşıdığı bir sır. Bu bir rüya değildi, gerçekti. Belaları üstüne çeken, yüksek gerilim hatları gibi tehlikeli bir yaşamın tam ortasındaydım. Hayatın içinde koşmuyor, sona doğru.