Sivri Köknarlar Ülkesi

Deniz kıyısındaki bu tenha köyde, yalnızlık bile bir lüks gibiydi. Rüzgâr, ahşap panjurları hafifçe sallarken, sessizlik içindeki günler kendi ritmini buluyordu. Güneş batarken, köye dönüş yolu her seferinde bir keşfe dönüşürdü; bazen bahçelerin mis gibi kokusu, bazen de Bayan Todd’un ocağından yükselen sıcak ekmek ve çayın davetiyle karşılaşırdım. Akşam toplantıları olduğunda ise sofraya erkenden oturur, sanki yıllardır görünmemişim gibi ağırlanırdım. Her şey, sanki zamanın dışında bir yerdeymişçesine yavaş ve anlamlı akardı.