Sisifos Meşgalesi

Yunan mitolojisinde anlatılan Sisifos’un öyküsü, sonsuz bir çabayı simgeler: Tanrıların gazabına uğrayan bu kral, her seferinde dev bir kayayı dağın doruğuna çıkarmak zorundadır, ama kaya tam tepeye varmadan tekrar aşağı yuvarlanır. Bu döngü, her gün yeniden başlar. Albert Camus, 1942’de kaleme aldığı *Sisifos Söyleni* adlı eserinde bu miti felsefi bir ayna olarak kullanır. İnsanın, sonunun ne olacağını bilse bile durmaksızın aynı çabayı sürdürmesini, yaşamın saçmalığına ve uyumsuzluğuna bir metafor olarak sunar. Sisifos, sanatın ve düşüncenin pek çok alanında karşımıza çıkan bir sembol haline gelmiştir. Ertuğrul Kaya’nın *Sisifos Meşgalesi*, bu efsanevi figür üzerinden insanın varoluş serüvenini irdeliyor. Günlük hayatın içinde, bilinen bir sona ulaşmak için harcanan bitmek bilmez çaba, aslında bir tutkuya dönüşür. Kitap, bu sonsuz döngüyü şiirsel bir dille ele alırken, insanın meşgalesine olan.