Sis

Yağmurun altında kaybolmuş bir yürek, sisin içinde yolunu arıyor. Her adımda geçmişin izleriyle boğuşan bir adam, kendi karanlığından ışığa nasıl ulaşacağını soruyor kendine. Toprağın yüzünü kirleten yalnızlık, göğsünden süzülen hüznün peşini bırakmıyor. Ufukta daralan raylar, trenin karanlıktan aydınlığa uzanan yolculuğu gibi, onun da içindeki çatışmayı yansıtıyor. Kan kırmızısı şafak, parmak uçlarında titreşen bir umut gibi; ama bu umut, aklını kurcalayan sorularla nasıl baş edecek? Işık oyunları, resimlerdeki gizemiyle onu büyülüyor, ama bu büyü, içindeki fırtınayı dindirmeye yetmiyor. Kendine dönüp soruyor: Mürşit dediği kalbi, bu sisli yolda ona rehberlik edebilecek mi? Yoksa her şey, bir şafak vaktinde yakalanacak anlık bir sıcaklık mı?