Sirayet

Gece, ruhunun derinliklerinde uzayıp giden bir sessizliğe dönüşmüş. Sanki zaman durmuş, sabahın ilk ışıkları hiç gelmeyecekmiş gibi. Her ezan vakti, içindeki o bitmeyen hüznü yeniden canlandırıyor. Yıllar mı geçti, yoksa sadece bir an mı? Bilemiyorsun. Güneşin doğup doğmayacağını kestiremiyorsun artık. Gökyüzünde bulutlar var mı, yok mu; hatırlamıyorsun bile. İçindeki o küçük ışık, belki de bir mum alevi, hâlâ yanıyor. Bekleyişin sonu var mı, yoksa bu karanlık sonsuza dek sürecek mi? Bilmiyorsun. Sadece bekliyorsun.