Sinemada Ses ve Sesin Ontolojisi

Sinema, yalnızca gözlerimizle değil, kulaklarımızla da deneyimlediğimiz bir sanattır. Görüntünün egemen olduğu bir alanda ses, fark edilmeden işlevini yerine getirir; izlediğimizi sandığımız karelerin anlamını sessizce dönüştürür. Ancak bu dönüşüm, görüntünün merkezi konumunu sarsmaz. Aksine, sesin varlığı, görselin sunduğunu düşündüğümüz şeyi yeniden şekillendirir; bazen görmemiz gerekeni bize hatırlatır, bazen de algımızı tamamen değiştirir. Görsel ve işitselin bir araya geldiği bu birliktelik, tek başına deneyimlediğimiz algıları altüst eder. Aynı anda hem görüp hem duyduğumuzda, aslında ne tam olarak gördüğümüzü ne de duyduğumuzu söyleyebiliriz. Belki de bu yüzden, görme ve duyma arasındaki hiyerarşik ilişkileri sorgulamanın zamanı gelmiştir. Sesin sinemadaki ontolojik rolü, yalnızca bir tamamlayıcı değil, kendi başına bir anlam yaratıcısı olarak karşımıza çıkar.