Sinema İçin Bunca Acıya Değer Mi?

Ahmet Uluçay’ın kaleminden dökülen bu satırlar, dört yıllık bir zaman dilimini sarıp sarmalıyor; 2000’lerin başında yaşadıklarını, düşlerini, umutlarını ve umutsuzluklarını kâğıda geçirdiği bir yolculuk bu. Güncesinde, yoksulluğun gölgesinde geçen günler, çekilen çileler ve sinemaya olan tutkusunun bedeli var. Ailesinin sessiz direnişi, köyünün ritmi, düğünlerin coşkusu, cenazelerin hüznü, bayramların sıcaklığı... Hepsi, onun iç dünyasında bir film şeridi gibi akıyor. Sinema, Uluçay için bir kaçış değil, bir yaşam biçimi. Türkiye sinemasının onu yalnız bırakışı, dünya sinemasının ise uzaktan izlediği bir hayranlık nesnesi oluşu, sayfalarda derin bir yara gibi açılıyor. Edebiyat, masallar ve romanlar da bu yolculukta ona eşlik ediyor. "Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak"ın arkasındaki sancılı süreç, "Bozkırda Deniz Kabuğu" ve "Kuzey Masalı"nın izleri, her satırda hissediliyor. Kurosawa’nın sözleriyle.