Simitçi

Küpçüler Sokağı’nı bir kurşun ıslık çalarak yararken, Türk Köyü Caddesi’nde koşan simitçinin sırtına saplandı. O an, tertemiz yüreğinin içinde bir yerde, ölümün ne kadar yersiz olduğunu düşündü belki. Kurşun, geldiği gibi çıkıp gitti, karşıdaki kerpiç duvara saplandı. Simitçi, asfaltın soğuğuna yüz üstü uzandı. Kolları iki yana açılmış, sanki babasına doğru uçarmışçasına havada asılı kaldı. Bir elinde simit tepsisinin kenarını kavramış, diğerinde sıkıca tuttuğu bir simit vardı. Dağılan simitlerini toplamak, tepsiye yeniden dizmek ister gibiydi. Ama artık hiçbir şey toplanamayacaktı.