Şimdi

Uzaklardan gelen bir yolcunun ayak sesleriyle başlar her şey. Toprağın altında filizlenen tohumlar gibi, yüreğinde de donmuş sözler, kuruyup kalmış anılar vardır. Gece, ıslak bir karanlıkla sarar etrafı; her adım, bilinmez bir su yatağına doğru atılır sanki. Dünya, bir sürgün yeri gibidir artık, kırılgan sesler rüzgârda savrulur, kum taneleri gibi denize karışır. Heybesinde kızıl güller taşır o, uzun yoldan gelen. Kuşların tüylerini okşar gibi geçer parmakları, yağmurun sesi ise avuçlarında erir. Yorgunluk, bedenine sinmiştir ama yüreği hâlâ ısınmaya muhtaçtır. Belki de bu yüzden durur bir an, dinler rüzgârın usul ezgisini. Kim bilir, belki de o ezgi, kaybolmuş bir şarkının son notasıdır.