Silivri’de Deniz de Var

Annesinin çiçek tezgâhına tutkal almak için çıktığı yolda, Ayşe’nin çocukluğu bir anda duruverdi. O ipi elinden bıraktığı an, oyunlar da, oynamakta olan çocuklar da silindi gitti; geriye sadece “Bu Ayşe’dir” diye fısıldanan bir isim kaldı. Artık ne annesi ne de sokaklardaki kahkahalar vardı. Kendini bir sepete koyup akıntıya bıraktı; bir yanı ağaç, bir yanı su, tıpkı eski hikâyelerdeki gibi... Çocuklarının “Sen de bizim gibi çocuksun aslında, sadece büyüklerin kıyafetlerini giymişsin” dediği o kadın, mutfakta tahta kaşıkla karıştırdığı yemeğin buharında kayboldu. Beklemek, acıyla karışık bir renk değil, beyazın dinginliğiydi; tencereden yükselen buhar gibi, sessiz ve huzurlu. Her birimizin hikâyesi, suya bırakılmış bir sepetin izini sürüyor.