Şiirler

Soğuk bir kış gecesinde, buz tutmuş damların altında, tenlerin birbirine sarıldığı anlar... Sina Akyol’un dizeleri, üşümenin bile bir lütuf sayıldığı bu dünyada, masal ile gerçek arasında gidip gelen bir yolculuğa çağırıyor. Şubat ayının yalancı güneşi altında hâlâ çıplak mıyız, yoksa bu yalnızlık mı bizi örtüyor? Kapıya vuran kim: hırçın bir rüzgâr mı, yoksa avcının ayak sesleri mi? Karın örttüğü yollarda, ansızın çıkagelenin yüzünü seçmeye çalışırken, şiirler birer fener gibi yanıyor. Ateşi harlamak için buza dokunmak gerek; Akyol’un sözleri de işte bu dokunuşun izlerini taşıyor.