Şiir Nefreti

Şiirin ne olduğunu tam olarak kestiremeyiz belki, ama çoğumuzun ortak bir noktası var: Ondan hazzetmeyiz. Ben Lerner da şiiri sevmediğini açıkça söylüyor, yine de yaşamını bu sanatın gölgesinde şekillendirmiş. Çelişki gibi görünse de, onun için şiirle nefreti birbirinden ayrı düşünülemez. *Şiir Nefreti*, yazarın bu ikircikli duruşunu merkeze alan, zekice kurgulanmış bir deneme. Lerner, şiir düşmanlığını Platon’dan başlayarak iz sürüyor; Keats, Dickinson, Whitman gibi ustaların yanı sıra, türün en acımasız örneklerini veren McGonagall’ı da yakın okumaya tabi tutuyor. Amacı, şiirin en parlak ve en başarısız anlarının ardındaki o büyük kaybı ortaya koymak: Bireysel deneyimi evrensel bir varoluşa dönüştürme çabasının hem yüceliği hem de trajedisi. Akıcı üslubu, keskin zekâsı ve nüktedan yaklaşımıyla, edebiyat eleştirisini eğlenceli bir serüvene çeviriyor.